شما اینجا هستید

رودوزیهای سنتی

اصطلاح رودوزی یا روکاری برای هنری به کار برده میشود که طی آن نگاره های مختلف بر روی پارچه های بدون نقش از طریق دوختن و یا کشیدن قسمتی از نخ های تار و پود پارچه بوجود آید. برای انجام این هنر ضرورت دارد که با استفاده از انواع سوزن، قلاب و نظایر آن و ضمن بهره گیری از انواع نخ های رنگین یا فلزی با ذوق و مهارت حاصل از ممارست و هنرمندی و گاه ابتکار و نوآوری، نگاره های اصیل و سنتی بر روی پایچه، دوخته شود.

رودوزی های ایرانی را که تا ۱۱۵ نوع شماره کرده اند، میتوان به سه گروه زیر تقسیم کرد:

  1. گونه ای که زمینه اساسی پارچه را سراسر بخیه می پوشاند تا زمینه تازه ای از رنگ و نقش پدید آید. مانند سوزن دوزی بلوچ، قلاب دوزی رشت و پته دوزی کرمان.
  2. گونه ای که بر روی پارچه نقش چندانی دوخته نمی شود، بلکه با عبور نخ های رنگین از لابه لای تار و پور پارچه و دوختن ای الیاف به یکدیگر پارچه ساده، حالتی مشبک و رنگین به خود می گیرد. مانند سوزن دوزی اصفهان.
  3. گونه ای که درآن زمینه پارچه به رنگ اصلی باقی می ماند و به کمک الیافی با روکش های فلزی، نقوش متنوعی بر روی پارچه دوخته میشود. مانند گلابتون دوزی و خوس دوزی استان هرمزگان و ده یک دوزی.

مهمترین مورد استفاده از رودوزی های ایرانی، استفاده از آن برای تزیین پیراهن، جلیتقه، مانتو، سربند، روسری، کلاه، قبا، کمربند، پاپیچ و گاه کفش بوده ولی از این هنر برای تزیین جاقرآنی، سجاده ای، جانمازی، پرده، رومیزی و ... نیز استفاده کرده و می کنند.

در زیر فهرست مقالات مربوط به رودوزی های سنتی آمده است :